OFFLINE

Dünyaya adım attıkları andan itibaren çocuklarımızı, gereğinden fazla korumaya ve denetlemeye başlarız. Böyle davrandığımızda, bizler Ana-Baba rolüne uygun davranmış, çocuklarımızı ise Çocuk rolüne itmiş oluruz. (Çocukların çocuk rolüne girmelerinde ne sakınca var? diyebilirsiniz. Oysa çocukların, bazen çocuk yerine konmaya, bazen de yetişkin yerine konmaya, "adamdan sayılmaya" ihtiyaçları vardır.) Ana-Babaları tarafından fazlaca korunmuş ve denetlenmiş çocuklar büyüdüklerinde, Çocuk Ana-Baba özelliği gösterirler.

Çocuklarını aşırı koruyan ve denetleyen ana-babalar, onların rahatlıkla yapabilecekleri pek çok şeyi onlar adına yapmaya çalışırlar. Bu tavırlarıyla da çocuklarının yaşayarak öğrenmelerini, özellikle sınama-yanılma yoluyla öğrenmelerini, istemeden engellemiş olurlar. Böylece geleceğin bağımlı Çocuk Ana-Babalarını yetiştirirler.

ÜSTÜN DÖKMEN - İLETİŞİM ÇATIŞMALARI VE EMPATİ