OFFLINE

Wydaje się, że ważnym, o ile nie najważniejszym zagadnieniem przy ratowaniu zabytków są nie tyle pieniądze, co dobry pomysł (biznesowy) na ich funkcjonowanie, finansowanie, wreszcie na przyciągniecie do nich przede wszystkim lokalnej ludności, która widząc własne drobne korzyści ekonomiczne czy kulturowe będzie po prostu o takie zabytki pośrednio dbała nie dopuszczając do bezmyślnego niszczenia samego zabytku i jego otoczenia.

Obiekt typu hotelowego lub muzealnego dający zatrudnienie okolicznym mieszkańcom, aktywnie włączający się w życie lokalnej społeczności, udostępniający im od czasu do czasu swoje wnętrza na nawet rodzinne spotkania czy imprezy kulturalne, to jeden ze sposobów na jego wykorzystanie i samoutrzymanie. Jeśli przy tym potrafi przyciągnąć turystów w większej ilości, to będzie na dobrej drodze do stabilności finansowej i pomyślnej wizji swojej przyszłości. Często zapomina się o tym podstawowym problemie.

Nawet góra pieniędzy wydana na remont może nie przynieść spodziewanego efektu i po jakimś czasie obiekt zacznie znowu popadać może nie od razu w ruinę, ale najpierw w stan stagnacji, utraty zainteresowania, a potem w coraz trudniejsze warunki eksploatacji, trudności w znajdowaniu niezbędnych funduszy na kolejne remonty, itd.. Nawet proste zabezpieczenia, kosztujące niby niewiele, mogą nie dać spodziewanego skutku, gdyż bez udziału lokalnej społeczności w codziennym „życiu” obiektu zostaną po prostu rozkradzione lub zniszczone. Obiekt wymaga gospodarza będącego tu i teraz do jego dyspozycji, dbającego o drobne naprawy i jego bezpieczeństwo 24h/dobę. Zadanie dla odosobnionych ruin pałaców czy dworów jest więc bardzo trudne. Na szczęście coraz częściej nawet takie obiekty znajdują indywidualnych inwestorów pasjonatów podejmujących trud podniesienia ich do dawnej świetności. Ale są to ciągle rzadkie wyjątki. Brak systemowych zachęt i ulg podatkowych, odpowiedniego wsparcia ze strony urzędów i urzędników skutecznie zniechęca do takich inwestycji. Zmiany wymaga cały system, a przede wszystkim sposób myślenia o zabytkach wśród odpowiedzialnych za nie decydentów.