OFFLINE

Patogenez: Solunum sekresyonları ile bulaşır. Solunum yolu epitel hücrelerinin yüzeyindeki nöraminik asit
residülerine özel bir yapışma uzantısı ile tutunurlar.
Siliyalı trakeal epitel hücrelerinde siliyer paralizi gelişimine neden olur. Buradaki konaklama süresince
metabolizması sonucu ortaya çıkan çok miktardaki H2O2 ve süperoksid anyonlarını konak hücreye boşaltırlar.
Konak hücrenin katalazını ve süperoksid dizmutazını aşırı düzeyde harcatırlar ve yeni metabolitleri
etkisizleştiremeyen hücrede destrüksiyona yol açarlar. Bu patolojik süreç, konak solunum yolunun yüzeyel
epitel kaybı ile sonuçlanır.
Klinik özellikler: Primer atipik pnömoni 5-30 yaş hastalığıdır. Çoğu zaman ayakta geçirilir. Sıkışık
ortamlarda kolaylıkla bulaşır. Okul, kışla, hapishane salgınlarının önemli etkenidir. Gençler etkeni eve getirir,
diğer aile fertlerine bulaştırır ve böylece aile içi infeksiyonlara yol açar. Toplumdan edinilmiş pnömonilerin
pnömokoklardan sonra 2. sırasında (%10-15), yaz aylarındaki pnömonilerin ise ilk sırasında (%50) yer alır.
Tipik olarak önce farinksi, sonra sırası ile larinks, trakea, bronş ve bronşiyolleri tutan bir seyir izlemesi
anamnez açısından önemlidir. Büllöz mirinjit (kulak zarında çok ağrılı, drene edilince iyileşen bül) ile primer
atipik pnömoni birlikteliği önemlidir.
Tanı: Hafif bir lökositoz ile seyreder. Mikoplazmalara karşı gelişen soğuk aglütinin niteliğindeki IgM
antikorları, eritrosit yüzeyindeki I antijenleri ile soğuk ortamda reaksiyona girer. Eritrositleri aglütine eder. İlk
haftanın sonunda, olguların en az yarısında >1/32 titrede soğuk aglütinasyon pozitifliği vardır. Akciğerin ortaalt
loblarında; ortası kondanse, çevreye doğru açılan pnömonik infiltrasyonlar görülür.
Tedavi: Tetrasiklin veya eritromisin kullanılır. Azitromisin ile 5 günlük tedavinin eritromisin ile 10 günlük
tedavi ile sağlanan kadar başarılı olduğu görülmüştür. Soğuk uygulama yapılmamalıdır.
DİĞER MİKOPLAZMA TÜRLERİ VE İLGİLİ HASTALIKLAR
Etkenler: İnsan genital infeksiyonlarından sorumlu olan en sık mikoplazmalar, Mycoplasma hominis ve
Ureaplasma urealyticum’dur. Bazı NGU olgularında ise Mycoplasma hominis izole edilmiştir.
Epidemiyoloji: Yapılan araştırmalarda tüm NGU olgularının %30-40’ından Ureaplasma urealyticum’un
sorumlu olduğu, klamidyaların ardından ikinci sırada yer aldığı görülmüştür. Buna karşın, bir haftalık tedaviye
rağmen yakınmaların gerilemediği “inatçı-persistan NGU olgularının” %50’sini oluşturur. Erkek akut NGU
olgularında etken patojen olarak Mycoplasma genitalium sıklığı fazladır (%17-25).
Hastalık tabloları: Ürogenital infeksiyonların etiyolojisinden sorumlu olduğu kanıtlanmış üç mikoplazma;
Ureaplasma urealyticum, Mycoplasma hominis ve Mycoplasma genitalium’dur. Hücre dışı yaşama özelliği
taşıyan bu bakteriler, hedefledikleri hücrelerin yüzeyine adsorbe olurlar. Kendi metabolizmaları sonucunda
ortama salınan H2O2 gibi sitotoksik maddelerle konak hücrede yavaş ilerleyen bir destrüksiyona yol açarlar.
Genital mikoplazmalar; NGU, piyelonefrit, prostatit, epididimit, bakteriyel vajinoz, PID, koriyoamniyonit,
nadiren infertilite olgularında, sorumlu patojen olabilirler.
Tedavi: Sadece klinik yakınmaları olanlar tedavi edilmelidir. Bir haftalık tetrasiklin tedavisi, buna yanıtsız
olgularda da altı hafta süreli eritromisin tedavisi, mikoplazma infeksiyonu da düşünülen NGU olgularının
sağaltımı için uygun yaklaşımdır. Kinolonlar da diğer bir seçenektir.



DrTus.com Teşekkürler...

OFFLINE