OFFLINE

De politiek.

Wat is het verschil tussen een legitiem democratisch en een niet-legitiem dictatoriaal systeem? In het ene geval is er instemming van de burgers, in het andere wordt het hen opgedrongen. Aan de instemming van de burgers van een democratie zijn er rechten en plichten verbonden in hoofde van de machtshebber terwijl bij een dictatoriaal regime enkel rechten bestaan. Er zijn twee verplichtingen die belangrijk zijn, en die bovendien grondwettelijk opgelegd worden aan de politiek.



Ten eerste moet de politiek de goederen en de persoon van hun burgers beschermen, maar op zo’n wijze dat de burger enkel aan zichzelf dient te gehoorzamen en even vrij is als zonder de bescherming. De tweede verplichting, die actueler is in het huidige publieke debat, bestaat uit het feit dat de leden van de wetgevende vergaderingen de verplichting hebben om de Natie te vertegenwoordigen en niet enkel degenen die hen hebben verkozen. Vertaald naar huidige politieke termen impliceert dit dat de politiek moet loskomen van hun achterban en het algemeen belang van de huidige en toekomstige generaties moet vrijwaren.



De onvrede van de jeugd, en bij uitbreiding het volk, bestaat mijn inziens uit het feit dat de politiek schromelijk tekort schiet in zijn tweede verplichting. De politiek durft geen risico’s meer nemen uit vrees voor hun achterban. Onze vertegenwoordigers hebben echter niet door dat hun achterban slechts een marginaal, te verwaarlozen deel uitmaakt van de Natie.Het is de stilzwijgende meerderheid die de echte macht heeft en zij hebben geen uitgesproken voorkeur voor een bepaalde ideologie of bepaalde beweging. Deze meerderheid wilt niet een bepaalde staatshervorming of een bepaalde formatie of een bepaald programma. Er is maar één iets belangrijk: de centen, die van ons iedere dag opnieuw gevraagd worden, moeten efficiënt beheerd worden. Er moet rationeel, voorzichtig, zoals een goed huisvader mee omgesprongen worden.



Het feit dat dit nu niet gebeurt is hetgeen wat de jeugd zo dwars zit. Immers, door het geruzie, het kinderachtig gezaag, de strategie, de machtshonger en de gekwetste ego’s ondervindt dit land al een jarenlange impasse. De noodzaak tot hervormen bestaat er, maar wij aanvaarden niet dat dit ten koste gaat van beleid. Elke dag uitstel betekent extra schulden en elke euro schuld die gemaakt wordt, is een euro die wij zullen moeten ophoesten. Dat is de reden van onze woede. Wij zijn bereid om meer te werken, om bij te dragen aan een sociaal systeem, maar wij zijn niet bereid om te wachten totdat de grote heren eens een goede regering willen vormen. Het is al één vijfde van ons leven dat wij hierop wachten. Onze gehele bewuste periode als burger wachten wij op een regeringsploeg die de belangen van de Natie verdedigt.



Sowieso zal deze ploeg moeten voldoen aan drie voorwaarden:



-          Abstractie maken van verschillende belangengroepen en de Natie vooropstellen.

-          Abstractie maken van je negatieve gevoelens ten op zichtte van andere leden van de regering. Met andere woorden: zorgen dat je overeenkomt.

-          Enkel die zaken doen waarvoor er genoeg geld is om het goed te laten functioneren. Uiteindelijk zijn de zaken die maar half werken een slechte allocatie van middelen.



Ten slotte wil ik het hier nog hebben over het concept van de efficiëntie-partij. In deze partij worden alle, maar dan ook alle dogma’s overboord gegooid. Ook wordt de doelstelling van machtsaccumulatie afgezworen. In de plaats daarvan komt er een rationele werkmethode met als doelstelling: een humaan en efficiënt beleid voeren in het belang van de Natie. De keuzes die worden gemaakt in dit beleid  is een belangenafweging tussen ver doorgedreven efficiëntie en ver doorgedreven humanisme in functie van de beschikbare middelen. Dit impliceert dat men zowel op de korte als op de lange termijn denkt. Ook wilt dit zeggen dat voordat een voorstel wordt bekendgemaakt, dat het kan, dat het klopt. Er zal hier nooit plaats zijn voor het scenario van de verkiezingen van vorig jaar: om ter luidst roepen om een staatshervorming, maar geen flauw idee hebben welke staatshervorming dat precies is.